Elly Nieman - Het vlindertje
Tekst en muziek: Elly Nieman
(1967)






Een kleine witte vlinder met vleugels van satijn
Zat op een rozenknopje
En wiegde met zijn kopje
Hij vond het leven fijn
Hij wiegde in de zonneschijn
En vond het leven fijn



Toch had die kleine vlinder een hele grote wens
Hij zei: “Ik voel van binnen
Dat ik iemand moet beminnen
Geen dier en ook geen mens
Ik wil geen dier, ik wil geen mens
De zon, dat is mijn wens”



Toen kreeg hij op een morgen de kolder in zijn kop
Hij riep: “Adieu, mijn vrinden
Hoe jullie het ook vinden
Ik zoek het hogerop
Ik luister naar mijn harteklop
En zoek het hoger op”



Het vlindertje Verlangen dat vloog toen naar de zon
Hij moest de wolken vragen
Of ze hem wilden dragen
Omdat hij niet meer kon
En eindelijk, toen de herfst begon
Bereikte hij de zon



Het vlindertje Verlangen, hij beefde van geluk
Hij zag haar gouden armen
En wilde zich verwarmen
Maar vloog zijn vleugels stuk



Zo vonden hem zijn vrinden, al bijna uitgeblust
Maar wat ze van hem hoorden
Waren zijn laatste woorden
“Ik heb de zon gekust
Ik ga in vrede, wees gerust
Ik heb de zon gekust”









<<   Vorige nummer                     Overzicht jaren ’60                     Volgende nummer   >>




Naar boven                       Home