Boudewijn de Groot - Een meisje van zestien
Tekst: Charles Aznavour / Muziek: Roger Chauvigny / Vertaling: Lennaert Nijgh
(1966)






Ze woonde in een villawijk
Haar ouders waren stinkend rijk
Toch was daar niets meer dat haar bond
Ze gaf zich aan een vagebond
Die sprak van liefde, ’t oud verhaal
En zij geloofde ’t allemaal
Zo ging ze weg, ze nam niets mee
Alleen haar jeugd en het idee
Dat hij haar man was, zij zijn vrouw
En het altijd zo blijven zou



Arm kind
Zestien lentes, zo pril
Ach, wat lig je hier stil
Langs de kant van de weg



Ze trokken voort van stad tot stad
Omdat hij ruimte nodig had
Het zwerversleven was te zwaar
Niets voor een kind van zestien jaar
Haar liefde was haar levenslot
Ze ging er langzaam aan kapot
Ze kon de hartstocht niet weerstaan
Moest tot het einde verder gaan
Ze was geen kind, maar ook geen vrouw
En wist niet wat er komen zou



Arm kind
Zestien lentes, zo pril
Ach, wat lig je hier stil
Langs de kant van de weg



Ze werd vermoeid, zag bleek en vaal
Verloor haar jeugd, haar ideaal
Alleen haar liefde bleef bestaan
Toen ging hij weg bij haar vandaan
Toch had ze kunnen weten dat
Hij niet genoeg aan liefde had
Dat op een dag hij weg zou zijn
En zij alleen, met spijt en pijn
Dat hij zolang een meisje had
Als stormwind speelt met een enkel blad



Arm kind
Zestien lentes, zo pril
Ach, wat lig je hier stil
Langs de kant van de weg











<<   Vorige nummer                     Overzicht jaren ’60                     Volgende nummer   >>




Naar boven                       Home