Dorus - De crocus en de hyacint
Tekst: Tom Manders / Muziek: Cor Steyn
(1957)






Een gele Crocus en een witte Hyacint
Stonden te vrijen op een plekkie uit de wind
Ze waren gelukkig, zo blij als een kind
Hij zoende die Crocus en zij de Hyacint



Hij wilde haar trouwen, die witte Hyacint
En ging naar d’r vader om de hand van dat kind
Pa wilde niet weten dat zijn kind werd bemind
En hij sloeg z’n Crocus, z’n bloedeigen kind



En vader zei: “Daar kan niks van kommen, weet wat je begint
Want de kleur van een Crocus is heel anders als van een Hyacint
Dat wordt niks als ellende, waar je je ook bevindt”
Maar alle geliefden slaan die raad in de wind



Ze trouwden heel stiekum en ze kregen een kind
Dat leek op een Crocus en op een Hyacint
En alle bollen negeerden de familie Hyacint
Hu, maar ach, die hadden daar geen oog voor
Want je weet, liefde maakt blind



Toen, toen kwam er een expositie ‘Van Narcis tot Hyacint’
Ons echtpaar dat schreef gelijk in en natuurlijk ook voor hun kind
En kijk, dat kreeg nou als beloning een krans met een lint
Vanwege zijn stamboom en zijn originele tint









<<   Vorige nummer                     Overzicht jaren ’50                     Volgende nummer   >>




Naar boven                       Home